‘’Vatan kimi zaman canımıza can katan, kimi
zamansa; uğruna can verdiğimiz topraktır.’’
‘’Bir milletin, içinde yaşadığı sınırları belli toprak
parçasına ‘’yurt-vatan’’ denir. Devlet egemenlik hakkını o sınırlar içinde
kullanır. Her milletin üzerinde yaşadığı toprak parçası, onlar için topraktan
öte, manevi ve kutsal bir değer taşır. Bu yüzden sınırları korunur, o toprak
parçası için savaşlar göze alınır; o toprak parçası fertlerin canı pahasına
elde tutulmaya çalışılır. Çünkü o toprak parçası, onların üzerinde özgür olarak
yaşadıkları, kendi yasa ve kurallarına göre yaşamlarını sürdürdükleri, onlara
ait toprak parçasıdır.’’ (Bk: Kim Bu Türkler-Hüseyin Adıgüzel - 2016)
Vatan: Bir ulusun
bağımsız ve egemen olarak üzerinde yaşadığı yeryüzü parçasıdır.
Adadır, ana karasıdır.
O ana karanın üzerideki engin mavilikler, o yeryüzü parçasının karasularıdır.
Vatan; bize kucak açan
toprak anadır.
Vatan; her millet için
özeldir, önemlidir.
Vatan; Bir insanın doğup büyüdüğü; bir milletin özgürce,
egemen yaşadığı, barındığı, gerektiğinde uğrunda canını vereceği topraktır.
Şanlı tarihimizin son yarım asrına baktığımızda; Türkler için vatan kavramını
en iyi anlatan gerçeği, Kıbrıs Türk
Halkının yaşadıklarına baktığımızda görürüz.
Türkiye’nin ön cephesini teşkil eden Kıbrıs adasında
yaşayan soydaşlarımız; doğdukları, büyüdükleri, vatan belledikleri yer, bu ada
parçası olmasına rağmen, yıllar boyunca burada ikinci sınıf vatandaş muamelesi
görmüşler, Rumların insanlık dışı baskılarına maruz kalmışlar; ne yazık ki
bugün de, böylesi bir ayıbın olumsuz etkilerini yaşamaya devam etmektedirler…
Kıbrıs Türk
Halkı; 20 Temmuz 1974’de özgürce yaşam hakkına kavuşmasına, 1983 yılında kendi
devletini, K.K.T.C’yi kurmalarına rağmen; hala o toprakların sahibi değillermiş
gibi muamele görmekte, uluslararası camiada tanınmamaktadırlar!
Bu yalnızlığın,
bu acımasızlığın, bu hukuk tanımazlığın tek bir nedeni vardır!
O da; Kıbrıs
adasında gözü kulağı olan, türlü menfaatleri bulunan Hıristiyan âlemi
temsilcilerinin/emperyalistlerin bu adada Türk Halkının egemenliğine, yaşam
hakkına müsaade etmemeleri, Kıbrıs Türk’üne anasının ak sütü gibi helal olan
K.K.T.C’nin uluslararası camiada tanınmasına engel olmalarıdır…
Pekiyi, bir zamanlar uğruna Yunanistan’la savaşmayı
göze alan Türkiye Cumhuriyeti Devleti kendi ulusal çıkarlarını, orada yaşayan
kardeşlerimizin yaşam hakkını görmezden mi gelecek, ata yadigârımız bu önemli
adadan vaz mı geçecektir? Tabii ki hayır…
1950’li yıllardan bugüne devletimizi yönetenler, çözüm
adına bir takım tavizlere evet demiş olsalar dahi, tarihin hiçbir döneminde
böyle bir tercihin içinde olmamışlar, bundan sonra da olmayacakları kesindir.
Çünkü bu önemli
ada parçasında bize ait büyük bir tarih, hukuki haklarımız, bu uzun döneme
damgasını vuran nice kahramanlıklar, şehitlerimiz vardır.
İşte tam da bu noktada durup; sormak gerekir!
Pekiyi, nedir bu Kıbrıs Türk’ünün
çektiği?
Son Osmanlı Kıbrıs adasını
terk ederken, adada boynu bükük kalan Kıbrıs Türk’ünün yüreğinde, adı ‘vatan
sevdası’ olan öylesine büyük bir hasret bıraktı ki! Onlar asırlar boyunca, o
sevdadan hiç vazgeçmediler. Tarihin her döneminde daima biz Türk’üz dediler.
Gözleri hep Toroslara baktı…
Biliyorlardı ki; Özgürlük Güneşi oradan
doğacak, ilk pırıltılarıyla, Beşparmakları aydınlatacaktı. Ve öyle de oldu…
Oradan doğan sadece özgürlük güneşi
değildi. Temeli nice yiğitlerin kanıyla,
canıyla atılan yepyeni bir devletin doğuşu da gerçekleşti. Adına; Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti dediler.
Uğruna şehit olan nice yiğitlerin kefenine ‘Ay
ile Yıldızı’ işlediler.’ Bu bizim öz varlığımızın göstergesi, bu topraklarda millet
olmamızın simgesidir. İşte bu bizim bayrağımızdır dediler. Vatanın dört bir yanını bayraklarla süslediler.
Yetmedi; ‘’Beşparmaklara dağa, taşa kazıdılar. Gerekirse uğruna ölmek için
yemin ettiler…’’
Kıbrıs adası stratejik önemi
nedeniyle, adayı elinde bulunduran ülkeye, büyük avantajlar sağlamış, bu
nedenle Akdeniz’de uluslararası sularda, orta doğunun petrol yataklarında v.d
enerji kaynaklarında, söz sahibi olmak
isteyen ülkelerin gözü kulağı daima Kıbrıs adasında olmuştur. Özelliklede son
dönemde ada çevresinde tespit edilen zengin doğalgaz yatakları nedeniyle…
Osmanlı İmparatorluğu
döneminde de; bu önemli ulaşım yolu (ünlü ipek yolu) Osmanlının egemenlik
sınırları içerisine, kontrolüne alınması için ada fetih edilmiştir. Üç asır
boyunca Osmanlı hükümranlığında kalan adada; ne Rumlar, ne de diğer azınlıklar,
hiçbir konuda baskı görmemiş, asimile edilmemiştir. Tam tersine adada Rumlar da
dâhil tüm azınlıkların hakkı, hukuku daima en üst seviyede korunmuş, adaletli
bir muamele görmüşlerdir.
Ancak, birinci dünya
savaşından sonra, İngilizlerin adaya tarafından tek taraflı olarak el koymasını
takiben, ada tarihinin son 65 yılına baktığımızda, Kıbrıs’ta çok farklı bir
süreç yaşanmıştır.
Bu sürecin adı; ‘’Türk’ün Kıbrıs adasındaki tüm kazanımlarının,
varlığının yok edilmesidir!’’
İşte Kıbrıs
Türk’ünün yaşadıkları tüm acılar, mağduriyetler bu süreçle birlikte
başlamıştır. Özellikle 1955-1974 yılları arasında Rumların pek çok zulmüne
maruz kalmışlar, sanki o toprakların sahibi değillermiş gibi adada yok
sayılmışlardır. Topyekûn yok edilmek istenmişler, her türlü insanlık dışı
muamelelerle karşılaşmışlar, evleri yakılmış yıkılmış, mal varlıklarına el
konulmuş, defalarca göçe zorlanmışlar, yıllarca bozkırlarda ovalarda
yaşamışlardır! Kıbrıs’ta değil yaşamaları,
nefes almaları dahi engellenmiştir!
Rumların yapmış oldukları bu
insanlık ayıplarına özellikle dünyanın hak ve hukuk savunucuları sessiz
kalırken! Kıbrıs Türk’ü asla pes
etmemiş; biz Türk’üz bu ada parçasında Türk olarak doğduk, Türk olarak yaşayacağız
andına bağlı kalarak, o acılı yıllardaki mücadelelerini başarıyla sürdürmüşler,
şanlı bir direniş sergilemişlerdir.
Bu onurlu mücadelelerinde
yanlarında daima anavatan Türkiye’yi bulmuşlar, sadece Türk Milletine
güvenmişler, bu uğurda nice şehitler vermişler ama asla Rum-Yunan ikilisine diz
çökmemişlerdir.
20 Temmuz 1974 Kıbrıs Türk’ünün adadaki özgürlüğünün doğuş günü
olmuştur. Sonunda kazanmışlardı, özgürdüler…
Anavatan’ın gözbebeği
Mehmetçiklerle, yıllar boyunca mevzilerde onları bekleyen Mücahitlerle
birlikteydiler. Ellerinde ay yıldızlı bayraklar, gönüllerinde vatan sevdasıyla
dolu duygular, özgürlüğe kavuşmanın zaferiyle yepyeni bir vatan yarattılar.
Ne de güzel başlamıştı o
yıllarda her şey…
Kavuşulan özgürce yaşamı, geleceğe
olan güvenin inancını yansıtan o güzel günler… Hem özgürdüler hem de Anavatan
Türkiye’nin yasal garantörlük hakkının koruması içerisindeydiler.
Hudut boylarında, vatanını
koruyacağına dair yemin eden Mehmetçiğin, Mücahidin o gür, o korkusuz sesleri
duyuluyordu artık…
Ve yıllar boyunca,
Anavatanları Türkiye ne dediyse onu yaptılar!
Onlar ada tarihi boyunca hem de
o gazi toprakların Serdarlığını üstlendiler, hem de yüce Türk Ulusunun ayrılmaz
bir parçası olduklarını savundular. Bu önemli niteliğin haklı gururunu
yaşadılar, yaşamaya devam ediyorlar…
Yukarıda sıralamış olduğum gerçeklerde;
Kıbrıs Türk’ünün adada özgürce yaşamının başladığı yıllardan bugüne değişen
hiçbir şey yoktur.
Değerli Okurlarım;
O günlerden bugünlere
neredeyse yarım asır geçti. Bu süreçte dünyada pek çok şey değişti! Kimi
ülkeler, kimi rejimler, kimi liderler, kimi görüşler…
Pek tabiidir ki, Kıbrıs
adasında da çok şeyler değişti!
20 Temmuz 1974 de, yani Kıbrıs
Türk Halkının özgürlüğüne kavuştuğu o yılda doğanlar, bugün 43 yaşında…
O Zafer gününü yaşatanların pek
çoğu hayata veda etti! Hayatta olup da o zafer günlerini birlikte yaşadığımız
kardeşlerimizin pek çoğunun görüşleri de değişti!
Ama bu da normal değil mi?
Kimilerine göre yaşadığımız
zamanın gerekleri de değişti! Artık vatan, millet, bayrak, devlet kavramlarını
savunanlara, statükocu deniyor! Çünkü özgürlüğün simgesi olan o özel
nitelikler, kimilerine göre bir anlam ifade etmiyor!
Her şey adada öylesine değişti
ki! Gün geldi, bağımsızlık uğruna savaşan, evlatlarını bu uğurda feda eden
Kıbrıs Türk Halkının Cumhurbaşkanı makamında oturan kişi bile: ‘’Egemenlik uğruna ölünecek Leyla
değildir!’’ Diyerek, Kıbrıs Türk Halkının egemenlik hakkından
vazgeçivermiş, ‘’Kıbrıslılık’’ tanımlamasıyla; tek egemenlik, tek devlet, tek
millet olmaya evet demişti!
Dedim ya! Ada da her şey çok değişti ama çok da
gelişti! Demokrasinin, gelişmişliğin gereği olarak, eleştirilmeyen konu, tenkit
edilmeyen kişi, olgu kalmadı artık!
Ama
Kıbrıs’ta değişmeyen tek bir şey kaldı!
O da; Kıbrıs Türk Halkının adadaki
yaşam hakkının görmezden gelinmesidir!
1878 yılından beri bitmeyen acıları,
Rum ambargoları, insanlık ayıpları, bu ayıpları yaşayan Kıbrıs Türk Halkının
adada ki tarihsel, hukuksal kazanımlarının görmezden gelinmesi hiç değişmedi..!
Kıbrıs konusunun çözümü için
müzakere masasına getirildiği 1968 yılından bugüne, her defasında Kıbrıs Türk’ü
ödün verdi; ‘yetmedi daha vereceksin dediler!’ Ona hiç sormadılar! Sen ne istiyorsun demediler!
Daima kimi siyasilerin
tercihlerini, emperyalist güçlerin menfaatlerine uyanlarına baktılar! Çözüm
dediler ama çözüm için Rum tarafının menfaatlere odaklandılar! Her müzakere
sürecine Rumların isteklerine göre yön verdiler!
Onun içindir ki, Bir kez daha soruyorum:
Nedir Bu Kıbrıs Türk’ünün Çektiği?
Asırlardan beri verilen bu
mücadelede bugün geldikleri nokta nedir? Doğup büyüdükleri, vatan belledikleri
o topraklarda, günümüzde de verilen yaşam kavgası neden yeterince ses
getirmemekte, yanıt bulamamaktadır? Özellikle 2002 yılından beri Kıbrıs Türk
Halkının üzerine oynanan oyunlara neden müsaade edilmektedir?
Kıbrıs Milli Davamızda;
Anavatan, Yavru vatan birlikteliğinin koparılamaz tarihi, kardeşlik bağlarını
aşındırmak adına sergilenen/tezgâhlanan tehlikeli oyunlara, o kabul edilemez
müzakere süreçlerine dikkat edilmelidir, müsaade edilmemelidir!
Çözüm adına masaya getirilen
her dayatmaya, her tavize evet denilmemelidir. Zira Kıbrıs adasında menfaatleri
olan devletler, Rum-Yunan ikilisi böylesine bir zafiyeti dört gözle
beklemektedirler!
Bu kritik dönemde;
Anavatan-Yavru Vatan birlikteliğinin güçlü bağlarının, tüm dünyaya
gösterilmesi, K.K.T.C’nin uluslararası platformda tanıtılması/tanınması zamanı
artık çoktan gelmiştir. Önemli olan böylesi bir iradeyi sergileyerek,
bu gerçeği dünya kamuoyuna ilan etmektir.
Unutulmasın
ki!
43 yıl önce tarihin unutmaz hafızasına yazılan
aşağıdaki gerçekler; hiçbir neden uğruna değişmeyecek, değiştirilemeyecektir:
’’O sabah portakal ve limon ağaçlarının çiçekleriyle bezenmiş bu
topraklardan, bahar mevsiminin kokusu her yanımızı kaplamıştı. Günün son
ışıkları ile kaybolan bu muhteşem tablo, yerini yasemin kokularıyla dolan
Beşparmak dağlarının mor menekşe renkli görüntüsüne bırakıyor; gecenin çöken karanlığı,
yıllar önce Kıbrıs’ta yaşanmış tarih sayfalarını geri getiriyordu…
Hasretle, acıyla, kanla,
kinle yaşanmış hayatlar, yok olup giden bedenler, hayaller…
İnsanoğlunun dünyamıza
ektiği bu savaş tohumları bu coğrafyada varlığını her dönemde hissettirmiş,
zaman kavramını her seferinde sil baştan yaparak; ülkelerin, insanların yaşam çizgileriyle
adeta alay etmişti…
Gerçek olan nedir?
Zaman mı en adil yargıçtır?
Yoksa insan mı?
Sonuçta: İnsanoğlunun mantığı mı; yoksa tarihin mantığı mı galip
gelecektir?
Kıbrıs adası var olduğu
sürece, bugüne kadar her ne yaşanmışsa; gelecekte de aynen yaşanacak mıdır?
Neden?
Çünkü bu küçücük ada
parçasında, medeniyetlerin, dinlerin, milli güçlerin çatışması vardır; halen de
yaşanmaktadır.
Aslında insanlığın bir
türlü kavrayamadığı gerçek, bugüne kadar yaşadığı, sebep olduğu savaşlardan;
insanlık onurunun yok edilmesinden, yoksulluktan, açlıktan, kısacası kendi
kendini yargılayamamasından doğan, alamadığı/ çıkaramadığı derslerdir!
Yine çok uzaklardan derinden
derine bir ses geliyor:
Anadolu’nun yanık sesine benzeyen bir ağıt
sanki… Gittikçe kuvvetlenen bu tok ses, Beşparmaklardan esen rüzgârın sesiyle
birleşerek, unutulan bir makamın, o makamın çoktandır söylenmeyen dizelerini hatırlatıyor
bu Gazi Topraklara:
‘’Mehmet’tir adım/Bilinir şanım/Helal olsun bu vatana kanım/ Sen
hakkını helal et al bayrağım/ Bu can sana feda olsun vatanım.’
Biz, Albay
Karaoğlanoğlu/Biz, Üsteğmen Tombul/Biz, Er Çelik/Biz, Çavuş Ceylan/Biz, Yarbay
Kuru/Biz, Mohaç’ız/Biz Malazgirt’iz/Biz, Çanakkale’yiz/Biz, Dumlupınar’ız/Biz,
Sakarya’yız/Biz, Anadolu’yuz/Biz, KIBRIS’IZ/Biz Mücahit’iz/Biz, Mehmetçik’iz/Bizler,
Milletin ta kendisiyiz…
Bizleri ümmetlikten
kurtararak millet olmanın faziletine taşıyan Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün,
ilke ve inkılaplarının, bu kutsal vatanın yılmaz bekçileriyiz.
İçimizden bazıları gaflet, delalet; hatta ihanet içinde
bulunabilirler! Ama bunun çaresi damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur…’’ (Bk.
Elveda Kıbrıs Ama Bir Gün Mutlaka, Atilla Çilingir-2006)
Onun
içindir ki Türk Milleti en sıkışık olduğu dönemlerde çepeçevre düşman işgali
altında dahi pes etmeden vatan bellediği topraklardan asla vazgeçmemiş,
düşmanını yenilgiye uğratarak Ay Yıldızlı Bayrağımızın altında hür ve egemen
yaşamanın onurunu yaşamaya devam etmiştir.
Milletimizin ayrılmaz bir parçası olan Kıbrıs
Türk Halkı da; yaşanan bu kritik günlerden yüzünün akı ile çıkmasını başaracak
kararlılıktadır, güçtedir. Kıbrıs adası, bu vatan parçası onlara anaların ak sütü
gibi helaldir.
Ey
Bayrak!
Uğruna
veremediğimiz canı,
Bağrında
yaşatmaya hakkımız yok.